FIETSEN IN DE WINTER, ode aan de Badeend

0
142

Alhoewel ik natuurlijk het liefst in een korte fietsbroek onder de Franse zomerzon fiets, kan ik ieder jaar ook weer uitkijken naar de lsd (long slow distance) ritjes in de winter. Rustig kletsend, twee aan twee kilometers verslijten of in een waaier tegen de koude wind in stompen met een groepje fietsfanaten, waarbij het gemiddelde zelden tot nooit boven de 30 komt. Ook geeft het winterse weer mij de kans om de badeend weer uit de schuur te halen. Mijn badeend is een aluminium Bulls Desert Falcon. Een oude vriend met evenveel comfort als de oude leren stoel van mijn opa en met zoveel mooie fietsverhalen dat ik er op zich al een heel boek mee kan vullen.

Toen ik begin dit jaar een strakke BMC racefiets overnam om mijn tijden te kunnen verbeteren bij het rijden van Cyclo’s, stelde mij vriendin de schokkende vraag; “en nu ga je die oude zeker verkopen?”. Waarop ik reageerde; “Nee joh, dat wordt mijn badeend!” “Je badeend?” ze keek me vragend aan. “Een badeend komt buiten om te zwemmen!” zei ik gekscherend. Met andere woorden, als het regent en je geen zin hebt om je mooie carbon fiets door de modder te halen, dan verschijnt de badeend ten tonele. Omdat in de winter de wegen overwegend nat zijn in combinatie met blad, pekel en modder kan de BMC een paar maanden in het vet en is de badeend de hele winter trainingspartner numero uno.

Naast het comfort is er nog een andere reden waarom ik graag rij met mijn badeend. Op mijn 19e ben ik, aangestoken door mijn vader, begonnen met het fietsen bij de lokale tourclub. Op een mooie gele stalen Gazelle, door mijn vader opgebouwd met een goeie Campagnolo Centaur groep, draaide ik de eerste twee jaar mee tussen de strakke aluminium en Carbon asfaltvreters. Maar toen aan het einde van het tweede seizoen mijn derailleur er de brui aan gaf, en één voor één de spaken in mijn achterwiel sneuvelden door metaalmoeheid., zei mijn vader: “Volgend seizoen ben je wel klaar voor een nieuwe fiets”.

Mijn vader hield zich aan zijn woord en nam mij het daarop volgend voorjaar mee voor de koop van een nieuwe fiets. “Nee joh dat is veel te gek, ik betaal je de hele fiets terug”, bracht ik nog in, waarop mijn vader antwoordde: “Bruno, ik vind het erg leuk dat we samen fietsen en dat is het mij dan ook meer dan waard”. Deze woorden zijn mij altijd bijgebleven. Alhoewel de fiets een instap model betreft en deze dus verder niet heel bijzonder is, heeft hij wel een grote sentimentele waarde. En daarom kan ik, nu twee en een half jaar na het overlijden van mijn vader Henk Bobbink, dan ook extra genieten van de ritjes op de comfortabele en iets te zware badeend. Waarmee ik een aantal van mijn mooiste ritten uit mijn fietsleven heb gedeeld met mijn vader.

Vergeet niet na het fietsen je badeend nog even in bad te doen!

DELEN
Vorig artikelMarmotte Training in Nederland
Volgend artikelSunday Morning Ride
Semi-toeristische wielrenner en oprichter van fietsbenen.nl

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here