De sterfdag van mijn vader.

Het is vandaag drie jaar geleden dat mijn vader Henk Bobbink is overleden op de Mont Ventoux

Vorige week stond ik weer op de plek waar mijn vader in botsing kwam met een tegemoetkomende motorrijder. Het stond eigenlijk niet in mijn planning om er eind juli weer terug te keren, maar ik was voor het TV-programma KRO Kruispunt uitgenodigd om mijn verhaal te doen.

Tijdens het interview werd stilgestaan bij het overlijden van mijn vader en wat voor impact dat heeft gehad op mijn leven. Het raakte me om juist op die plek, waar drie jaar geleden mij hele leven overhoop werd gegooid, dit interview te geven. Maar omdat ik juist ook erg trots ben op mijn vader en op wat ik van hem heb geleerd, kan ik heel open over hem spreken.

Echter, toen de interviewer vroeg naar mijn moeder en hoe het haar nu vergaat, werd het mij even te kwaad. Zo erg zelfs dat ik de vraag niet beantwoord kreeg. Niet zozeer omdat ik verdrietig ben dat mijn moeder het zonder mijn vader moet stellen. Maar meer omdat ik trots ben op de sterke vrouw die in haar naar boven is gekomen na zijn dood. Niet alleen mijn moeder, ook mijn zusjes schoten op dat moment door mijn hoofd. Het maakt me trots om te zien dat ze zich beiden hebben ontwikkeld tot krachtige vrouwen en goede moeders.

Toen mijn vader overleed had ik het gevoel er min of meer alleen voor te staan. Die pilaar die altijd voor mij klaar stond, viel ineens weg. Het overlijden van mijn vader heeft mij dan ook een stuk volwassener gemaakt. Maar het voelt ook alsof mijn moeder en zusjes deze rol voor een groot deel op zich hebben genomen.

Hoe naar het verlies van mijn vader destijds ook was, ben ik ook dankbaar voor de manier waarop het mij heeft gevormd en de sterke band die ik voel met mijn familie en het idee dat we altijd voor elkaar klaarstaan.

GEEN REACTIES

LAAT EEN REACTIE ACHTER