De belangrijkste les van mijn vader!

2
146
Top Mont Ventoux 2012, met mijn vader Henk Bobbink

Gisteravond was het tv programma van KRO Kruispunt over de Mont Ventoux. Na de uitzending kreeg ik gelijk al een hoop lieve en mooie berichten. Veel mensen vinden het knap en mooi hoe ik omga met de dood van mijn vader. Om deze reden wilde ik vanmorgen achter mijn computer gaan zitten om iedereen te bedanken, maar ook om een artikel te schrijven over het belang van het najagen van je dromen. Een blog waarin ik uitleg hoe ik deze manier van leven vooral ook van mijn vader heb mee gekregen. Na een half a4 vol getikt te hebben met allerlei cliché onzin, moet ik ineens denken aan een post die mijn vader achter liet op mijn facebook pagina tijdens de jaar wisseling van 2012/2013 (een half jaar voor zijn overlijden). Op dat moment zat ik in Barcelona met Karlijn en ik plaatste die avond een bericht waarin ik alle memorabele momenten van 2012 opsomde. In dat bericht noemde ik ook het beklimmen van de Ventoux met mijn vader als memorabel. Mijn vader plaatste vervolgens de volgende reactie.

“Ik ben ontroerd dat je vanuit Barcelona aan ons moment samen op de mooiste berg van Europa denkt.
Memorabel, gedenkwaardig, mijn jongensdroom in de vorm van een huis op wielen*. natuurlijk de mensen waar je van houdt, mij Jantine en mijn kinderen. Maar laat ik niet sentimenteel worden. Gedenkwaardig is het bewustzijn dat het leven niet verder reikt dan het moment waarin we zijn. Een jaar waarin onbegrijpelijk veel geliefden mij zijn ontvallen is een jaar waarin je beseft dat het leven ongrijpbaar is. Ieder moment is gedenkwaardig en waard te bewaren; maar omdat dit niet kan is het goed niet te zwaar te tillen aan het leven en er van te maken wat er in zit. Wie bang is voor het leven moet vandaag gaan hangen. Dus ga er voor en herinner dat wat fijn is en vergeet wat waard is om te vergeten.”

Een bericht waar ik nog steeds veel waarde hecht en die in de essentie weergeeft hoe ik in het leven sta. Ik heb het niet van een vreemde.

Bruno Bobbink

 

*Mijn vader kocht dat jaar een camper, een droom die hij na de dood van zijn broer, moeder en schoonmoeder niet langer uitstelde. “Je leeft maar één keer en het kan zo over zijn”, was zijn argument om niet langer te wachten met het kopen van een camper.

2 REACTIES

  1. Hallo Bruno ik kan wel mee gaan wat je vader hebt geschreven, ik ben 65 jaar en wilde iets groots doen. Gaande weg groeide dit groots tot een droom. Die droom was de Mont Ventoux op rijden.
    Toen ik met de st Mont Ventoux in aanraking kwam. Dacht ik aan mijn moeder die nu deze maand 15 jaar dood. Mijn tocht was een herrinnerings tocht zij overleden aan kanker.
    Maar hoelang ga jij door met het fietsen van die berg. Dan bedoel ik hoelang blijf je rouw aanwezig het leven gaat gewoon door. Maar als je voor een goed rijd zeg lekker doorgaan. Toen wij met die 500 man/vrouw op het pleintje stonden voor de berg en ons gevraagd werd de helm af te zetten en een minuut stilte te houden begon ik spontaan te huilen zoveel emotie was er je voelde het gewoon. Ik heb genoten van de film en alles kwam weer boven geconcentreerd fietsen constant die lange ademhaling vast houden en kolega voorbij gaan. Maarja de kale berg dat is een ander iets

    • Jan, bedankt voor je reactie.

      De Mont Ventoux fiets ik niet omdat ik nog in het rouwproces zit, maar omdat ik het erg prettig vind om in die regio te fietsen. De berg op fietsen haalt positieve herinneringen op, en het geeft me het gevoel dicht bij mijn vader te zijn.

      Het fietsen van de Ventoux vind ik dus erg prettig, en ik denk dat ik er nog regelmatig terug kom!

      Bruno

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here